Alleen jij kunt voor jezelf kiezen

Als thuis alles boven je hoofd groeit; ondersteuning voor medewerkers die leven met een verslaafde in hun gezin of hun omgeving.

Waarom organisaties dit niet langer kunnen negeren

Veel medewerkers dragen een zorgenlast die niemand op de werkvloer ziet. Achter hun inzet en glimlach schuilt vaak een thuissituatie waarin een partner, kind of ander gezinslid kampt met een verslaving. Ik spreek regelmatig naasten die al ziekgemeld zijn of zelfs langdurig verzuim ervaren omdat de spanning thuis simpelweg te groot is geworden. In deze blog laat ik zien waarom organisaties hierin een cruciale rol kunnen spelen en hoe gerichte ondersteuning een wereld van verschil maakt voor medewerkers en werkgevers.

Uit je overlevingsmechanisme komen als naaste – hoe ik opnieuw leerde spelen

Weet je wat ik laatst besefte?
Dat ik al heel lang niet meer écht speel.

Tijdens een trainingsochtend kregen we een oefening die bedoeld was om onze creativiteit en speelsheid te prikkelen. Maar in plaats van plezier voelde ik weerstand. Chaos in mijn hoofd. Onrust. Ik kon niet meedoen zoals ik wilde.

En toen iemand in de groep het woord 'speelsheid' noemde, werd het me duidelijk:
Ik ken dat niet meer.

Een andere kijk voor ouders van een verslaafd kind

Herken je dat je blijft hopen dat je kind 'gewoon' stopt met gebruiken?

Dat je denkt: "Als ik maar blijf helpen, komt het misschien toch goed?"

Voor veel ouders voelt het alsof ze langzaam verdrinken in zorgen, schuldgevoel en machteloosheid. In deze blog neem ik je mee in een andere kijk op verslaving: niet als keuze, maar als een overlevingsstrategie. Een perspectief dat mij als moeder enorm hielp om milder naar mijn kind te kunnen gaan kijken.